28-08-11

Terug in Tana

 

Na 2 maand stilte kan het bijna niet anders of we hebben een paar SCHONE VERHALEN voor jullie klaar ! We zullen er maar meteen aan beginnen zeker ?

Onze passage in het zoete Belgenland was alweer véél te kort naar onze zin. We hebben leuke uitstapjes gemaakt, een hoop lol gehad met al onze vrienden en familie, ons buikje rond gesnoept én ons suf geshopt ! En ineens was het weer tijd om onze koffers te pakken /wegen /herpakken /weer wegen….

Afscheid nemen en hop, het vliegtuig op !

Het vliegtuig zat stampvol, het was een erg drukke vlucht, maar onze tv werkte en we hadden en hele rugzak snoep en koekjes meegesmokkeld, dus we hebben het goed overleefd.  

Een keer af het vliegtuig, werden we er vlug aan herinnerd dat we nu wel degelijk in AFRIKA waren. De douanebeambten hadden er blijkbaar niet zo veel zin in, ze wilden niet aan de paspoortcontrole beginnen tot AL DE PASSAGIERS van het vliegtuig waren !!!  Een volgeboekt vliegtuig, dat zal dus rond de 470 mensen geweest zijn. We konden niet eens allemaal in de aankomsthal, laat staan een schone wachtrij vormen. Gelukkig stonden we redelijk vooraan want Jana was, toen we uit het vliegtuig kwamen, al vooruit gespurt en had plaats gehouden voor mama-de-muilezel met 3 handbagages, handtas én Aline aan haar armen. 

Na een klein uurtje wachten hadden we eindelijk onze entreestempeltjes en konden we aanschuiven voor het spannende spelletje : « wanneer komen onze koffers » en « wie ziet ze het eerst » en « wie gaan we omverstampen om ze van de transportband te sleuren ».Over wie ze tot de bagagekarretjes mocht sleuren was iedereen het eens : MAMA.  Gelukkig kwamen onze bagages vlug (allez ja, we hadden dus daarvoor al een uur verloren) en konden we vlug naar de volgende beproeving vertrekken.

 Jana en mama, (Aline die zat OP de valiezen ) begaven zich met twee volgeladen karren naar de douane-controlepost, de zwaarste beproeving van héél de aankomst, want al uw valiezen openmaken en discussiëren over elk klein object dat er NIET hoort in te zitten en wat dat nu juist gaat kosten aan smeergeld-in-de-vorm-van-snoep-of-iets-anders-interessants is niet echt bevorderlijk voor het goede humeur (vooral bij « nacht-en-ontij » en na bijna 11 uur vliegen).

 En mama maar sukkelen met een kar die niet hetzelfde idee had over de te volgen route als zij. Het twas blijkbaar een supergrappig zicht want toen ze eindelijk de kar tot bij de douanier gemaneuvreerd had, vroeg die mens al giechelend of we soms iets "aan te geven" hadden (zoals ongeveer 10kg aan eten, snoep, chocola, appels, witloof en zaadjes voor de moestuin).  "Maar nee, Meneer" was het antwoord, met een brede onschuldige glimlach op het gezicht overgebracht.   "Allez, t is goed" zei die mens, "Ge moogt doorgaan"

??!!!  …….En toen zijn we lekker met àl ons smokkelwaar zonder enige moeite naar huis kunnen vertrekken !

 Onze thuiskomst verliep niet zonder zorgen. Want terwijl wij lekker aan’t genieten waren van de geneugten van de Westerse Wereld, heeft onze papa het gepresteerd om maar weer eens iets te breken ! Hij is gevallen met de moto, had een open beenbreuk  (én nog verschillende andere breuken aan hetzelfde been) die uiteraard niet goed verzorgd werd in Mada zodat hij er een zware infectie bovenop gekregen heeft.

 Hij is naar Île Maurice gevlogen om daar in een kliniek te herstellen  en geopereerd te worden en was pas een weekje voor onze terugkeer weer thuis in Tana. Gelukkig is hij er weeral eens goed vanaf gekomen en is alles redelijk in orde, hij mag alleen een half jaar niet op zijn been steunen.  Een lange herstelperiode wacht, maar hij wordt nu erg in de watten gelegd door zijn 3 meisjes.

een.jpg

 


07:37 Gepost door Jana en Aline | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.